خدا را دارد و از زمان وعده‌هاى رسول خدا ( ص ) كه چه وقت و چگونه عملىخواهدشد اطلاع و آگاهى كامل دارد ، خواه وعده در انجام امرى براى فردى باشد يا وعدهء وقوع حادثه و رخدادى در آينده باشد . او همچنين سوگند ياد مىكند كه از تأويل آيات الهى و بيان حقايق آنها دانش كامل دارد ، چرا كه در آيات الهى مجملاتى وجود دارند كه بدون مبيِّن ، واضح و روشن نمىگردند . و در نهايت پرده از روى حقايق كنار زده و مراد و مقصود خويش را بطور آشكار و واضح بيان مىنمايد كه دروازه‌هاى حكمت و علوم شرعى و معارف الهى در نزد ما اهل‌بيت است و ما صاحبان انديشه‌هاى روشن و علوم عقلى و عقايد صحيح هستيم . ابن ابىالحديد در ادامه مىگويد : « اين جايگاه بلند علمى را هيچ كس از بندگان خدا به غير از على ( ع ) ادّعا نكرده است و اگر كسى چنين ادّعايى كرده باشد به يقين ، دروغ محض است و مردم نيز او را تكذيب كرده‌اند ، چرا كه اين مقام فقط ويژهء اهل بيت ( ع ) مىباشد . » « 1 » آنچه را كه همگان در پيشگاه معنوى حضرت على ( ع ) اعتراف دارند اين است كه علم و حكمت از وجود شريفش در حال فيضان و جريان است « تتقجّر الحكمة من جوانبه والعلم من نواحيه » « 2 » اين حقيقت در سرتاسر كلمات آن حضرت پيداست كه گاهى اين را از زبان خويش بيان داشته است ، همان‌گونه كه نمونه‌هايى در اين بحث مطرح گرديد . و گاهى در مباحث عالى و سخنان حكيمانه‌اش در مجموعه موضوعات نهج‌البلاغه آشكار و غيرقابل انكار است . و هركس با ديدهء انصاف به آنها بنگرد ، دوست باشد يا دشمن ، اقرارخواهدكردكه قلب مبارك على ( ع ) ، اين‌علوم شگرف و معارف ژرف در زمينه‌هاى مختلف را ، از مشكات نبوّت گرفته و با عالم معنا اتّصال داشته است .

--> ( 1 ) . ابن‌ابىالحديد ، شرح نهج‌البلاغه ، ج 7 ، خطبه 119 ( چاپ رحلى ، ج 2 ، ص 260 ) . و نيز رك : سيد جعفر شهيدى ، ترجمهء نهج‌البلاغه ، بخش تعليقات ، خطبه 120 ، ص 480 . ( 2 ) . به نقل از اندرزها و حكمتها ، مرتضى مطهرى ، ص 146 .